Planuję zawrzeć umowę z centrum medycznym, rozliczaną w formie ryczałtu miesięcznego. W ramach tej umowy będę mógł zlecać obowiązkowe badania lekarskie dla moich pracowników, na podstawie wymagań prawa pracy. Jednocześnie moi pracownicy będą mieli możliwość skorzystania z dodatkowych poradni specjalistycznych. Jednocześnie pracownicy mogą lecz nie mają obowiązku korzystać z usługi. Czy dla pracownika taka umowa będzie skutkować powstaniem przychodu z nieodpłatnych świadczeń?

Sprawa ta od dłuższego czasu jest przedmiotem sporów pomiędzy podatnikami a organami podatkowymi. Dodatkowo stanowisko organów podatkowych w tej kwestii jest niejednolite.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - dalej u.p.d.o.f., za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Warunkiem powstania przychodu z nieodpłatnego świadczenia jest jednak możliwość określenia wartości świadczenia, z jakiego korzysta konkretny pracownik. Jeżeli pracodawca zawarł umowę z centrum medycznym w sposób niepozwalający na wskazanie, którzy z pracowników skorzystają ze świadczenia, nie ma w mojej ocenie możliwości ustalenia przychodu poszczególnych pracowników.

Powyższe jest zgodne z najnowszym orzecznictwem, zgodnie z którym  „pracownik nie musi płacić podatku od pakietów medycznych udostępnionych jemu i jego rodzinie przez pracodawcę” przykładowo wyrok WSA w Warszawie z 10 listopada 2009 r. sygn. III SA/Wa 623/09.

W ostatnim czasie wśród organów podatkowych dominuje pogląd przyznający rację podatnikom, m.in. orzeczenie WSA w Warszawie z 20 sierpnia 2008 r. (sygn. III SA/Wa 625/08). Należy jednak zwrócić uwagę na orzecznictwo wyrażające odmienne stanowisko. Przykładem jest orzeczenie WSA we Wrocławiu z 4 lipca 2008 r. (sygn. SA/Wr 383/08) (sygn. III SA/Wa 623/09).

Hanna Kozłowska - biegły rewident, doradca podatkowy

KDA Kancelaria Doradców i Audytorów

Spółka Doradztwa Podatkowego Sp. z o.o.