Przepisy związane z problematyką środków trwałych i ich amortyzacją dla celów podatkowych, zostały uregulowane w art. 16a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - dalej ustawa PDOP, dla podatników podlegających opodatkowaniu na podstawie ustawy PDOP oraz w art. 22a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - dalej ustawa PDOF, dla podatników podatku dochodowego od osób fizycznych.

I tak, w przypadku podatników podatków dochodowych postanowiono, że mogą oni nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku mających cechy środków trwałych, których wartość początkowa nie przekracza 3500 zł. Wydatki poniesione na ich nabycie stanowią bowiem koszt uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania – na podstawie art. 16d ust. 1 ustawy PDOP oraz odpowiednio art. 22d ust. 1 ustawy PDOF. Składniki te mogą być jak najbardziej ujęte w ewidencji bilansowej jako środki trwałe, a dla celów podatkowych jako nie podlegające amortyzacji lub amortyzowane.

Jednocześnie korzystając z uprawnień wynikających z zasady istotności, odzwierciedlonej w art. 4 ust. 4 ustawy o rachunkowości, można również przyjąć zasadę, że składniki majątku o wartości początkowej do 3500 zł, nie będą figurowały w ewidencji bilansowej jako środki trwałe, a tym samym nie będą podlegały, ani amortyzacji bilansowej ani podatkowej. Należy jednak zauważyć, iż takie uregulowanie przedsiębiorca powinien uwzględnić w zapisach przyjętych przez jednostkę zasad (polityki) rachunkowości.

Podsumowując powyższe rozważania, faktura o treści opisanej w pytaniu o wartości 3000 zł, a więc niższej od 3500 zł, odnosząca się jednak do posiadanego środka trwałego, podatnik może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów i zaliczyć jej wartość bezpośrednio w koszty, bez konieczności powiększenia wartości środka trwałego.

Źródło: Hanna Kozłowska - biegły rewident
w KDA Grupa Sarnowski i Wiśniewski w Poznaniu
ul. Wojskowa 4, 60-792 Poznań